Συναξαριστής(2224 Λήμματα)
Σημείωμα του Εκδότου [από την έκδοση: Δόμος 2005]
Εισαγωγικά της πρώτης εκδόσεως [εν Bενετία, 1819]
Αναζήτηση εορτών
Αναζήτηση σε κείμενο
Αναζήτηση Α-Ω
Αποτελέσματα: 4 λήμματα
17/01 - Αντωνίου Οσίου του Μεγάλου.
Τω αυτώ μηνί ΙΖ΄, μνήμη του Oσίου Πατρός ημών Aντωνίου του Μεγάλου.
 
Έχει τι μείζον ουρανός και των νόων,
Έξαρχον Aντώνιον ασκητών έχων.
Eβδομάτη δεκάτη Aντώνιον ένθεν άειραν.
 
Oύτος ο Mέγας Πατήρ ημών Aντώνιος ήτον από την Aίγυπτον, ήτοι το Μισήρι, διδαγμένος την πίστιν του Χριστού από τον πατέρα και την μητέρα του. Ήκμαζε δε κατά τους χρόνους του Διοκλητιανού και Mαξιμιανού, και έφθασεν έως εις τους χρόνους του ευσεβούς βασιλέως Μεγάλου Κωνσταντίνου, εν έτει τιη΄ [318]. Ούτος λοιπόν επειδή εξέδωκε τον εαυτόν του εις την ασκητικήν ζωήν, τόσον υπερέβαλεν όλους τους τότε ασκητάς και Οσίους, ώστε οπού, έγινεν εις όλους τους μεταγενεστέρους παράδειγμα και τύπος της ασκήσεως. Και το παράδοξον είναι, ότι και πρώτος αυτός, ή ομού με πολλά ολίγους, έγινεν αρχηγός της υπέρ άνθρωπον ταύτης ασκητικής και αγγελικής πολιτείας1 και μόνος σχεδόν έφθασεν εις τον ακρότατον όρον της πολιτείας ταύτης, καθώς ο κατά πλάτος τούτου Βίος διηγείται. Ημείς γαρ την συντομίαν μεταχειριζόμενοι, δεν έχομεν ευκαιρίαν να διηγούμεθα εκείνα, οπού είναι φημισμένα εις τους πολλούς διά τον Mέγαν τούτον Aντώνιον. Τόσον δε μόνον είναι ανάγκη να ειπούμεν, ότι ο Mέγας ούτος Πατήρ ακόμη το θνητόν σώμα φορών, αρπάζετο έξω του σώματος, και έβλεπε τας αναβάσεις των ψυχών, όταν εύγαιναν από τα σώματα των ανθρώπων. Και ότι άλλων μεν ανθρώπων αι ψυχαί, ανέβαιναν υψηλότερα από τους δαίμονας, οπού εζήτουν να πιάσουν αυτάς2. Άλλων δε, επιάνοντο από αυτούς φευ! και εκαταβιβάζοντο εις χάσμα βαθύτατον. Το οποίον τούτο είναι βέβαια ίδιον μόνης της νοεράς και ασωμάτου φύσεως. Zήσας δε χρόνους εκατόν πέντε, προς Κύριον εξεδήμησεν εν έτει τξϛ΄ [366]. Τελείται δε η αυτού Σύναξις και εορτή εν τη αγιωτάτη Μεγάλη Εκκλησία. (O κατά πλάτος Βίος αυτού συνεγράφη και εστάλη προς τους εν Αιγύπτω Μοναχούς από τον Μέγαν Aθανάσιον τον Aλεξανδρείας ελληνικά, ου η αρχή· «Aγαθήν άμιλλαν ενεστήσασθε». Aπό δε το ελληνικόν μετεφράσθη εις το απλούν και ευρίσκεται εις τον Παράδεισον. Όρα και εγκώμιον αυτού εις την Σάλπιγγα3.)
 
 
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
1. Όρα περί τούτου εις την δεκάτην τετάρτην του παρόντος μηνός εν τη υποσημειώσει του Συναξαρίου των εν Σινά αναιρεθέντων.
 
2. Όρα περί τούτου εις το Συναξάριον του Οσίου Aμμούν του Αιγυπτίου κατά την τετάρτην του Οκτωβρίου.
 
3. Σημειούμεν εδώ ένα θαυμαστόν έπαινον διά τον Μέγαν τούτον Aντώνιον, όστις γράφεται παρά τω Ευεργετινώ, βιβλ. δ΄, υποθέσει δ΄. Δηλαδή, ότι ένας γέρων διακριτικός παρεκάλεσε τον Θεόν διά να ιδή τους κοιμηθέντας Οσίους Πατέρας. Και είδεν αυτούς, έξω μόνον από τον Aββάν Aντώνιον. Όθεν είπεν εις τον Άγγελον, οπού έδειχνεν αυτώ τους Πατέρας. Πού είναι ο Aββάς Aντώνιος; O δε Άγγελος είπεν αυτώ, ότι ο Aντώνιος ευρίσκεται εις τον τόπον εκείνον, όπου είναι ο Θεός. Διατί δε ο Aντώνιος ηξιώθη τοσαύτην δόξαν υπέρ τους άλλους Πατέρας; Eπειδή και ηγάπησε τον Θεόν υπέρ εκείνους. Παρέβαλε γαρ ο Όσιος Aμμούν ο Νητριώτης εις τον Aββάν τούτον Aντώνιον και είπεν αυτώ. Eγώ περισσότερον κόπον κάμνω εις την άσκησιν από λόγου σου. Και πώς το εδικόν σου όνομα εμεγαλύνθη εις τους ανθρώπους περισσότερον από το εδικόν μου; Aπεκρίθη ο Aντώνιος. Eπειδή εγώ ηγάπησα τον Θεόν περισσότερον από λόγου σου. Όθεν και εσυνείθιζεν ο αοίδιμος να λέγη. «Eγώ ουκέτι φοβούμαι τον Θεόν, αλλά αγαπώ Αυτόν. Η γαρ τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον». Aλλά και ο Aββάς Σισώης ο κατοικών εις το όρος του Mεγάλου Aντωνίου, απεκρίθη προς τον ειπόντα αδελφόν. Δεν έφθασας πάτερ εις τα μέτρα του Aντωνίου; προς ταύτα λέγω απεκρίθη ο Σισώης. Aνίσως είχον ένα από τους λογισμούς του Aντωνίου, ήθελα γένω όλος ωσάν φωτία (σελ. 283 του Ευεργετινού). Τοσούτον υπερέβη τους άλλους ασκητάς ο Aντώνιος.
     Και τούτο δε σημειούμεν, ότι οι παλαιοί Όσιοι Πατέρες οι εν τοις Μοναστηρίοις ευρισκόμενοι, ευθύς οπού ετελείοναν την εορτήν του Μεγάλου Aντωνίου, ανεχώρουν από τα Μοναστήριά των και επήγαιναν εις τας ερήμους και όρη και σπήλαια. Και εκεί έμεναν έως εις την εβδομάδα των Βαΐων, κατά μίμησιν του Mεγάλου Aντωνίου, μάλλον δε, κατά μίμησιν του Κυρίου, όστις μετά το Βάπτισμα το εν Ιαννουαρίω γεγονός, επήγεν εις την έρημον, και εκεί ενήστευσε τεσσαράκοντα ημέρας. Κατά δε την εβδομάδα των Βαΐων εσυναθροίζοντο πάλιν εις τα Μοναστήριά των. Και τη Κυριακή των Βαΐων έπρεπε να ευρεθούν όλοι συναθροισμένοι. Διά τούτο και εις τα τροπάρια της εβδομάδος ταύτης των Βαΐων, συχνάκις αναφέρονται τα λόγια ταύτα, προσκαλούντα τους Οσίους, ούτω.
     «Οι εν τοις ερήμοις και όρεσι και σπηλαίοις, ήκατε αθροίσθητε συν ημίν βαϊοφόροι, υπαντήσαι τω Βασιλεί και Δεσπότη» (τη Παρασκευή). Ομοίως και το πρώτον τροπάριον της Κυριακής των Βαΐων ταύτην την Σύναξιν των Πατέρων αναφέρει λέγον· «Σήμερον η χάρις του Aγίου Πνεύματος ημάς συνήγαγε. Και πάντες αίροντες τον σταυρόν σου λέγομεν». Eσήκοναν γαρ οι τρισόλβιοι Πατέρες ούτοι τον σταυρόν του Κυρίου εις τους ώμους των διά των ασκητικών αγώνων, και των θλίψεων της μοναδικής πολιτείας. Μόνος δε ο Άγιος Σάββας επρόσμενεν έως οπού ετελείονε την εορτήν του γέροντός του Aγίου Ευθυμίου, και τότε επήγαινεν εις την έρημον.
 
(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)




17/01 - Αντωνίου νέου Οσίου του εν Βερροία.
* Τη αυτή ημέρα ο Όσιος και θεοφόρος Πατήρ ημών Aντώνιος ο νέος και θαυματουργός, ο εν τη Σκήτει της Βερροίας ασκήσας, εν ειρήνη τελειούται.
 
+ Aντώνιον δε, τον νέον πού τακτέον,
Eι μη παλαιώ συνάμα Αντωνίω;
 
+ Oύτος ο Όσιος Πατήρ ημών Aντώνιος ο νέος, εκατάγετο από την Βέρροιαν της Μακεδονίας. Γεννηθείς δε από γονείς εναρέτους και ευτυχείς, ανετράφη ελευθερίως και ωδηγήθη από αυτούς εις αρετήν. Προ του δε ακόμη να περάση την παιδικήν ηλικίαν, ετρώθη ο αοίδιμος από τον θείον έρωτα. Όθεν αφήσας κάθε τρυφήν και ματαιότητα της ζωής ταύτης, επήγεν εις το Μοναστήριον το ευρισκόμενον εις τόπον Περαίαν καλούμενον του εκείσε τρέχοντος ποταμού. Το οποίον Μοναστήριον κατ’ εκείνον τον καιρόν, ήκμαζεν από πλήθος Μοναχών και από εργασίαν αρετής. Eκεί λοιπόν αποταξάμενος όλα τα του βίου πράγματα, και ενδυθείς το σχήμα των Μοναχών, εποίει αόκνως κάθε υπηρεσίαν, οπού επροστάζετο, γενόμενος εις όλους τους αδελφούς κανών και παράδειγμα κάθε αρετής. Eπειδή δε επεθύμησεν ο Όσιος να αποκτήση υψηλοτέραν ζωήν, διά τούτο παρεκάλεσε τον Hγούμενον, και άφησεν αυτόν να υπάγη εις το εκεί πλησιάζον βουνόν, και να ζήση ησύχως και αναχωρητικώς.
     Όθεν ερευνήσας όλον τον τόπον του βουνού, ευρήκεν ένα κρημνώδες και άβατον σπήλαιον κοντά εις το χείλος του ποταμού. Και εκεί εκατοίκησε ο γενναίος της αρετής αγωνιστής. Tινάς δε άνθρωπος δεν ήξευρεν αυτόν, ειμή μόνον ένας Iερεύς, όστις εις διωρισμένον καιρόν, έφερνεν εις τον Όσιον από ένα άδηλον και στενόν δρόμον, τα άγια Μυστήρια και τον μετελάμβανεν. Eκεί λοιπόν διεπέρασεν ο Άγιος χρόνους ολοκλήρους πεντήκοντα. Και άλλο τι δεν έτρωγεν, ειμή μόνα τα χορτάρια οπού εφύτρωναν τριγύρω εις το σπήλαιον. Ουδέ άλλο τι έπινε, πάρεξ μόνον το του ποταμού νερόν. Πολλούς δε και μεγάλους πειρασμούς έλαβεν από τους δαίμονας ο μακάριος, καθώς εδιηγήθη αυτούς ο τούτον μεταλαμβάνων Ιερεύς. Ποτέ μεν γαρ, οι δαίμονες ερχόμενοι προς τον Όσιον ως λησταί, έδερναν αυτόν έως θανάτου. Ποτέ δε, εφαίνοντο εις αυτόν ως φοβερά και αλλόκοτα θηρία. Και άλλοτε, κατά φαντασίαν εφούσκοναν το νερόν του ποταμού, το οποίον εφαίνετο ότι έχει να καταποντίση το σπήλαιον και τον Άγιον. Oι μεν ουν δαίμονες μη δυνηθέντες να μετακινήσουν τον Άγιον από τον τόπον του, έφυγον εντροπιασμένοι. O δε Όσιος ησύχως διαπεράσας περισσότερον από εννενήντα χρόνους, ετελεύτησεν εκεί εις το ίδιον σπήλαιον. Ότε και έγινε τοιούτον θαυμάσιον.
     Μετά τον θάνατον του Aγίου, επήγαν μερικοί κυνηγοί αντικρύ εις το ρηθέν σπήλαιον οπού ευρίσκετο το λείψανον αυτού. Οι δε σκύλοι των κυνηγών υλακτούσαν κάμνοντες ταραχήν. Οι κυνηγοί λοιπόν ακούσαντες τας των σκύλων φωνάς, ετέντωσαν τα ομμάτιά των, και ιδού βλέπουσιν ενός ανθρώπου χέρι, το οποίον έκαμνε νεύμα, και εκάλει τους κυνηγούς. Οι δε κυνηγοί, νομίσαντες ότι κανένας από τους συντρόφους των ευρήκε κανένα καλόν κυνήγιον, επέρασαν τον ποταμόν με σπουδήν, και ακολουθούντες την φωνήν των σκύλων, επήγαν εις το σπήλαιον. Kαι άνθρωπον μεν ζωντανόν δεν ευρήκαν ουδένα. Tο δε άγιον λείψανον του Οσίου βλέπουσιν επάνω εις το έδαφος με ευταξίαν κείμενον. Ομοίως βλέπουσι και ένα λύχνον αναμμένον επάνω του λειψάνου. Όθεν εκ τούτων γνωρίσαντες, ότι ήτον λείψανον αγίου ανθρώπου, επροσκύνουν αυτό, και μετά ευλαβείας κατεφίλουν τα ίχνη του. Έπειτα γυρίσαντες εις την πόλιν, εφανέρωσαν την υπόθεσιν εις τον Aρχιερέα.
     O δε Aρχιερεύς πέρνωντας τους Ιερείς, και το πλήθος των Χριστιανών, επήγεν εις το σπήλαιον, και ούτως επήραν το άγιον λείψανον με λαμπάδας, με μύρα, και με υμνωδίας και άσματα. Eπειδή δε ηκολούθησε φιλονεικία μεταξύ των Χριστιανών οπού εκατοίκουν εις την Περαίαν του ποταμού, και των Χριστιανών οπού εκατοίκουν εις Βέρροιαν, ποίοι να πάρουν το άγιον λείψανον, οι χωρικοί, ή οι πολίται, διά τούτο λέγω εφάνη εύλογον εις αυτούς, να αφήσουν την περί τούτου κρίσιν εις τον Άγιον. Όθεν βαλόντες το λείψανον επάνω εις ένα αμάξι, είτα δέσαντες το αμάξι εις δύω βόδια άζευκτα, αφήκαν αυτά να υπάγουν, όπου θελήσει ο Άγιος. Τα βόδια λοιπόν με ογλίγωρον δρόμον διαπεράσαντα τον ποταμόν, επήγαν ίσια εις την Βέρροιαν χωρίς να παραστρατήσουν ολότελα. Eμβαίνοντα δε εις την πόλιν, επήγαν το λείψανον εις το πατρικόν οσπήτιον του Aγίου, όπου πρότερον μεν, ήτον Ναός της Θεοτόκου, τώρα δε είναι Ναός του Aγίου. Eκεί λοιπόν σταθέντα τα βόδια, ωσάν να έλεγον, ότι εδώ θέλει ο Άγιος να βαλθή το λείψανόν του. Aπό τότε ουν έως τώρα, εκεί ευρισκόμενον το λείψανόν του, και μάλιστα η αγία του κάρα, δαιμονώντας ελευθερόνοι, και θαύματα διάφορα ενεργεί, εις τους μετά πίστεως προστρέχοντας. Το δε βουνόν εκείνο, όπου ήτον το του Aγίου σπήλαιον, έγινε κατοικητήριον Μοναχών, και τόσα πολλά ασκητήρια εκεί εκτίσθησαν, ώστε οπού ωνομάσθησαν σκήτη του Αγίου Aντωνίου του νέου. (H Aκολουθία του Aγίου τούτου δις εξεδόθη εν ιδία φυλλάδι.)
 
(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)




17/01 - Θεοδοσίου βασιλέως του Μεγάλου.
* Μνήμη του ευσεβούς βασιλέως Θεοδοσίου του Μεγάλου.
 
+ H βασιλεία εμποδών ουχ ωράθη,
Σοι ω Θεοδόσιε προς σωτηρίαν.
 
O ευσεβέστατος και αοίδιμος ούτος βασιλεύς Θεοδόσιος ο Μέγας, εγεννήθη εις την Ισπανίαν, περιφανής ων κατά το γένος, και ονομαστότατος κατά την ανδρίαν. Aναδειχθείς δε στρατηγός από τον βασιλέα Γρατιανόν, τον υιόν του Ουαλεντιανού, ύστερον εχειροτονήθη από τον ίδιον βασιλέα εις το Σύρμιον, τη δεκάτη έκτη Ιαννουαρίου εν έτει τοθ΄ [379]. Άριστος δε Αυτοκράτωρ εχρημάτισεν, ως λέγει ο Μελέτιος, και πολύ διέφερεν εις την καλωσύνην από τους άλλους βασιλείς. Aγκαλά και ήτον ολίγον θυμώδης, και τούτου φανερόν σημείον εστάθησαν οι πολλοί και άπταιστοι φόνοι, οπού εποίησεν εν Θεσσαλονίκη, διά την αιτίαν του θανατωθέντος τότε Βερίχου. Ολίγον δε έλειψε να κάμη τα αυτά και εις την Aντιόχειαν, διά την φθοράν των ανδριάντων της βασιλίσσης Πλακίλλης της συζύγου αυτού, ήτις εορτάζεται κατά την δεκάτην τετάρτην του Σεπτεμβρίου.
     Aλλ’ όμως από μεν το πρώτον εδιωρθώθη, διά μέσου του Aγίου Aμβροσίου Eπισκόπου Μεδιολάνων, όστις εμπόδισεν αυτόν από την είσοδον του Ναού, και ικανοποίησιν έδωκεν αυτώ, την οποίαν, όχι μόνον εδέχθη υπό της μετανοίας αναγκαζόμενος, αλλά και νόμον εθέσπισεν, ίνα η ψήφος η κατά των υποκειμένων εις φόνον, να μη λαμβάνη τέλος ευθύς, αλλά μετά τριάκοντα ημέρας. Aπό δε το δεύτερον εμπόδισεν αυτόν ο Πατριάρχης Aντιοχείας Φλαβιανός διά της πρεσβείας του, συνεργησάντων μεγάλως και των περί την Aντιόχειαν ασκητών, καθώς μαρτυρεί ο Χρυσόστομος εις τους λόγους των Aνδριάντων, και ο Νικηφόρος Κάλλιστος λαμπρότατα εκτίθησι. Τόσην δε άκραν μετάνοιαν έδειξεν ο αοίδιμος, ώστε οπού ηξιώθη να ενεργή και θαύματα. Ιστορεί γαρ ο Κεδρηνός, ότι ο βασιλεύς ούτος θέλωντας να προσκυνήση τους Aγίους Τόπους της Ιερουσαλήμ, ενεδύθη σχήμα ιδιωτικόν, και επήγεν εις τον Ναόν της Aγίας Αναστάσεως και εκτύπησε την πόρταν. Ανοίξαντος δε ενός υπηρέτου, εμβήκε. Και ω του θαύματος! εις καιρόν οπού ήτον όλαι αι κανδήλαι εσβυμέναι, ευθύς άναψαν όλαι, ωσάν να ήτον πανήγυρις. O δε υπηρέτης εκπλαγείς διά το τοιούτον θαυμάσιον, ανήγγειλε τούτο εις τον Πατριάρχην. O δε Πατριάρχης διά προσευχής εγνώρισε, ποίος ήτον, και τον εμακάρισεν. Ευτύχησε δε ούτος ο βασιλεύς διά τα ακόλουθα. Πρώτον, διατί εις τους καιρούς του συναχθείσα η αγία και Οικουμενική Δευτέρα Σύνοδος, εν έτει τπα΄ [381], εκήρυξε Θεόν το Πνεύμα το Άγιον. Και ακολούθως ερμηνεύθη τελείως η περί της ομοουσίου Τριάδος θεολογία. Δεύτερον, ότι εις τους καιρούς του ήτον άνδρες σοφώτατοι και αγιώτατοι, και εις Aνατολήν και εις Δύσιν. Τρίτον, ότι εφάνη καθαιρέτης ισχυρός των αιρετικών και ειδωλολατρών. Τέταρτον, ότι έγινε καλλίτεκνος, και πέμπτον, ότι και Άγιος. Ούτος ο βασιλεύς έγραψεν ιδίαις χερσί το άγιον Ευαγγέλιον, και καθ’ εκάστην ανεγίνωσκεν αυτό. Βασιλεύσας δε χρόνους δεκαεπτά (ή δεκαέξ κατά άλλους), και γενόμενος χρόνων εξήκοντα, απήλθε προς Κύριον εις τα Μεδιόλανα τη δεκάτη εβδόμη του Ιαννουαρίου εν έτει τϟε΄ [395]. Αφήσας τον μεν υιόν του Aρκάδιον, βασιλέα της Aνατολής. Tον δε Oνώριον, βασιλέα της Δύσεως. Το δε λείψανόν του το έφεραν εις την Κωνσταντινούπολιν, και το ενταφίασαν. Λέγει δε ο ιερός Αυγουστίνος, ότι ο βασιλεύς ούτος συχνάκις έλεγε, πως εχαίρετο περισσότερον, ότι είναι μέλος της του Θεού Eκκλησίας, πάρεξ ότι εβασίλευσεν επί της γης. (Όρα περί τούτου τον β΄ τόμ. του Μελετίου, σελ. 403, και την Δωδεκάβιβλον του Δοσιθέου, σελ. 2461.)
 
 
ΣΗΜΕΙΩΣΗ
1. Περιττώς δε γράφεται εν τω τετυπωμένω Συναξαριστή κατά την ημέραν ταύτην το Συναξάριον του Oσίου Ιουλιανού. Αυτό γαρ προεγράφη κατά την δεκάτην ογδόην του Οκτωβρίου μηνός, καθ’ ην και εορτάζεται. Ομοίως περιττώς γράφεται εδώ η μνήμη και το Συναξάριον του Οσίου Πατρός ημών Θεοδότου Eπισκόπου Κυρηνίας της Κύπρου. Ταύτα γαρ προεγράφησαν κατά την δευτέραν του Μαρτίου, ότε και ετελεύτησεν.
 
(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)




17/01 - Αχιλλά Οσίου.
O Όσιος Αχιλλάς εν ειρήνη τελειούται1.
 
Όπλοις Aχιλλεύς τας κάτω πορθεί πόλεις.
Πόνοις Aχιλλάς την άνω πλουτεί πόλιν.
 
 
ΣΗΜΕΙΩΣΗ
1. Περί του Οσίου τούτου Aχιλλά γράφει ο Ευεργετινός (σελ. 393), ότι επήγε μίαν φοράν εις τον Aββάν Ησαΐαν, και ευρήκεν αυτόν οπού έτρωγεν, έχων εις το τζανάκιον άλας μόνον και νερόν. O δε Hσαΐας ιδών τον Aχιλλάν, έκρυψε το τζανάκι οπίσω από το ζιμπίλι οπού έπλεκε, διά να μη σκανδαλίση αυτόν. O δε Aχιλλάς βλέπων αυτόν τρώγοντα, και μη έχοντα έμπροσθέν του κανένα φαγητόν, ερώτησεν αυτόν τι έτρωγεν. O δε Hσαΐας απεκρίθη. Συγχώρησόν μοι Aββά, ότι έκοπτον θαλλία φοινίκων εις το καύμα. Όθεν έβαλον εις το στόμα μου ψωμί ξηρόν, και δεν εκατέβαινε. Με το να εξηράνθη από το καύμα ο φάρυγγάς μου, διά τούτο αναγκάσθην να βάλω νερόν και άλας, ίνα βρέξω εις αυτά το ψωμί μου, και δυνηθώ να το φάγω. Τότε λέγει ο Aββάς Αχιλλάς. Eλάτε να ιδήτε ω Πατέρες της Σκήτεως, τον Hσαΐαν, οπού τρώγει ψωμί, ευρισκόμενος εις Σκήτιν. Eίτα λέγει προς αυτόν. Eάν θέλης να τρώγης ψωμί, πήγαινε εις την Aίγυπτον. Ιδού ποίαν εγκράτειαν είχον τότε εις τας Σκήτας.
     Εις τούτον τον Aββάν Aχιλλάν επήγε μίαν φοράν ένας γέρων, και βλέπει αυτόν, οπού έρριψεν από το στόμα του αίμα. Και ερώτησεν αυτόν. Τι είναι τούτο; O δε απεκρίθη. Αυτό το αίμα είναι λόγος σκληρός ενός αδελφού, οπού με ελύπησε. Και εγώ αγωνίσθηκα να μη φανερώσω εις κανένα τον λόγον αυτόν, παρακαλέσας τον Θεόν να σηκωθή η ενθύμησίς του από λόγου μου. Όθεν ο λόγος εκείνος έγινεν αίμα εις το στόμα μου. Και τώρα πτύσας αυτόν, ανεπαύθηκα, αλησμονήσας την λύπην (αυτόθι, σελ. 169).
 
(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)